Galerie Ludwig Trossaert Antwerpen Persbericht Oktober 2008

Samenvatting:
Eddie Symkens legt in zijn nieuwe sculpturen twee belangrijke accenten: de statische beweging en de gedetailleerde karakterschets. Nieuw in zijn laatste sculpturen is dat hij de beelden ook attributen meegeeft die je laten nadenken over de identiteit en het karakter van het personage.

 

In 2006 toonde Eddie Symkens voor het eerst zijn sculpturen in Antwerpen tijdens de tentoonstelling « Moving into Chapters ». Statische gestalten die geen beweging maar een houding aannamen. De karakters werden enkel en alleen geschetst door de gedetailleerde handen. Het gezicht was bijna vormloos maar straalde steeds een soort verwondering uit dat bij elk beeld toch wel uniek was.
In zijn nieuw werk blijven deze accenten aanwezig, al heeft de statische gestalte naast een houding ook een elemtaire beweging meegekregen. Hij kleedt zijn sculpturen ook aan met een klein attribuut (bv. een boek, een houten kistje, een rond het middel gewonden touw). Hierdoor worden ze als het ware verleid tot een kleine beweging : dragen, vasthouden, evenwicht zoeken. Het geeft een totaal nieuwe dimensie aan deze beelden die in hun vormgeving nog meer naar een oervorm neigen, maar wel subtieler omdat ze voorwerpen (symbolen?) bij zich hebben die ons vragen doen stellen. Wat dragen ze, waarom dragen ze dat, wat onderscheid hen daardoor van de anderen…
De evolutie die Symkens in dit werk laat zien respecteert de rode draad uit zijn totale œuvre: eenvoudige sculpturen waar alleen een paar heel kleine opvallende details het karakter bepalen. Deze beelden verleiden niet zomaar, ze trekken de aandacht, willen ontdekt worden en roepen vragen op. 
Symkens slaagt erin alle ballast weg te laten en een figuratieve sculptuur van keramiek via zijn authenticiteit tot leven te wekken. De stilte uit hun monden schreeuwt om aandacht.