hugo brutin (a.i.c.a.) 12.7.2014

Vorig jaar was het werk van Eddie Symkens voor velen onder ons bron van verrassing van verbazing en  verwondering die geleidelijk aan naar bewondering uitgroeide.
Wat ons toen bij nader toezien aanvankelijk frappeerde en nog steeds in groeiende mate frappeert was en is de expressiviteit van zijn personages en zijn dieren die voor zover ik weet een nieuwe inbreng zijn in zijn met betekenissen geladen wereld.
In het oeuvre van Eddie Symkens zijn immers zowel vorm als inhoud in hoge mate belangrijk.
Zijn bedenkingen omtrent het wezen mens beroeren ons op een bevreemdende manier die in de hand wordt gewerkt door de materiële présence van de huid van zijn keramieken en door het raffinement van zowel houding als totaalbeeld, door de emotie die de aangezichten vertolken en de spanning die het gehele lichaam bestrijkt en die vooral in de handen en de houding van het hoofd tot uiting komt.
Het is duidelijk dat materie een belangrijke rol speelt in zijn oeuvre. Zij evoceert duidelijk het modelleren en langzaam opbouwen van een gestalte, die enigszins compact overkomt, maar tevens in haar ontroerende ruwheid een tot het uiterste gedreven sensibiliteit bezit. De huid van zijn figuren verwijst naar de manier waarop hij via proppen of propjes klei die met een paletmes worden bewerkt, zo lijkt me, letterlijk en figuurlijk in een opwaartse ritmiek zijn figuren op-bouwt. De uiteindelijke vorm vertolkt eenzelfde eigenheid en gedrevenheid als de talrijke onderdelen die brokstukken lijken te zijn, maar toch een wonderbaarlijke eenheid vormen. Eenheid van een zowel innerlijke als uiterlijke dynamiek.
Via de vorm komen wij aldus in de betekenis terecht.
Het zal u ongetwijfeld zijn opgevallen dat de figuren van Eddie Symkens  vanuit hun rode, gele of blauwe uitstraling, vaak naar een hoger gelegen of vermoede aanwezigheid kijken, een verlangen incarnerend, een hoop illustrerend, een verbazing oproepend vanuit hun ogenschijnlijk verstarde maar bij nader toezien uitermate nauwgezet opgebouwde huid en lichamelijkheid. Die opwaartse blik is lang niet alleen die van enkele personages die de kunstenaar omschrijft als ‘builders of the skyline’ maar betekent onder meer dat de beeldtaal van de kunstenaar een reflectie is van de wereld van vandaag en in feite ook van de universele mens, van zijn hoop en zijn uitkijken naar iets dat beantwoordt aan een verlangen en dat op ontroerende en beeldend krachtige wijze wordt weergegeven door de figuren die, gezeten op een bevreemdend rijdier, op weg zijn naar een betere wereld. 
Zo biedt het gehele oeuvre van Eddie Symkens dat lang niet in enkele zinnen bevredigend kan worden gevat, het beeld van het fenomeen mens met zijn betrachtingen en zijn introspectie, met zijn behoeften en zijn dadendrang, met zijn spanningen die het gehele lichaam beslaan, met zijn tocht naar wat een paradijs lijkt te zijn of toch minstens een oord van rust en sereniteit.
Dat geeft hij op een pregnante manier weer in sculpturen die zich langzaam in uw blik ontplooien.
Dat bedoel ik wanneer ik stel dat vorm en inhoud innig met elkaar verbonden zijn.
                       hugo brutin (a.i.c.a.)