Hugo Brutin (a.i.c.a.) 7.7.2013

 
Expressie lijkt mij het basisgegeven te zijn  in de keramische sculpturen van Eddie Symkens. Het valt wel meer voor dat indien expressie primeert en daarnaast een ‘boodschap’ tussen aanhalingstekens wordt gesuggereerd, de vormentaal daaraan ondergeschikt is. Dat is hier duidelijk het geval wat alweer niet betekent dat iets aan die vormentaal zou schorten.
De vrijheid die de kunstenaar zich op dat vlak kan veroorloven is thans behoorlijk groter dan  enige tijd geleden.
 
Galerie Via Naturae is erin geslaagd om werk van Eddie Symkens naar Oostende te brengen en dat is een niet geringe verdienste.
 
Het is niet onbelangrijk te vernemen dat Eddie Symkens beroepshalve toegepaste psycholoog is. Dat kan inderdaad een en ander verklaren op het vlak van de geestelijke achtergrond van zijn personages, maar zijn sculpturen bezitten een zo grote expressiviteit, een zo welsprekende gebarentaal en tevens een zo verrassende eigenheid dat die referentie niet absoluut noodzakelijk lijkt of blijkt te zijn.

Eddie Symkens  bezit een ruime bekendheid en wordt in grote mate gewaardeerd en bewonderd door wie de beeldtaal aanziet als een bron van geestelijke inspiratie waarbij de materie en haar gelaagdheid harmonisch met de uitgebeelde gedachte samengaat.
Materie is belangrijk in zijn oeuvre. Zij evoceert duidelijk het modelleren en opbouwen van een gestalte die enigszins compact overkomt, maar tevens in haar ontroerende ruwheid een tot het uiterste gedreven sensibiliteit bezit.
Via de vorm komen wij aldus in de betekenis terecht.
Het zal u daarbij zijn opgevallen dat de figuren van Eddie Symkens vanuit hun rode, gele  of blauwe aanwezigheid vaak naar een hoger gelegen of vermoede aanwezigheid kijken bijna smekend of getormenteerd, een verlangen incarnerend, een hoop illustrerend, een verbazing oproepend, vanuit hun ogenschijnlijk verstarde  maar bij nader toezien uitermate nauwgezet opgebouwde huid en lichamelijkheid.
Dit betekent onder meer dat de beeldtaal van de kunstenaar een reflectie is van de wereld van vandaag en in feite ook van de universele mens, van zijn hoop en zijn uitkijken naar iets dat verbaast of intrigeert, dat beantwoordt aan een verlangen dat in de omgeving van een extase vertoeft.
Het zal u, neem ik aan, tevens zijn opgevallen dat veel van de beelden van de kunstenaar een soort hunkeren illustreren, een soort buiten zichzelf treden in functie van wat hen beroert  en hen zowel letterlijk als figuurlijk tekent.
De sculpturen van Eddie Symkens mogen als uitgepuurd en ontdaan van anekdote worden aanzien.
Het schijnbaar onbehouwene dat in de hand wordt gewerkt door eerder ruwe toetsen van klei kan heel even de kijker ontredderen ,maar vrij vlug wordt die kijker gegrepen door de emotie of de dwingende prikkel die het personage ervaart en aantoont, en wat, bij nader toezien, zijn gehele lijf beroert.
Het menselijke wezen dat Symkens uitbeeldt evoceert een veelheid van emoties en van betrachtingen en overstijgt de gedachte van een perfecte vorm, van een anatomie die aan een schoonheidscanon zou moeten beantwoorden.
Dat is duidelijk en het is evenzeer duidelijk dat de inhoud primeert, en dat de boodschap frappanter wordt naarmate de spanning expressiviteit bezit of uitstraalt.
Perfectie is immers koel en veelal nietszeggend. De authenticiteit van het beeld op zich en van daaruit ook de zegging namelijk dat wat de kunstenaar heeft beoogd en wat de kijker beroert nestelt zich in de gewilde of spontane onvolmaaktheden van het mensbeeld, van het wezen dat is samengesteld uit ruwe klonters van klei in het werk van Eddie Symkens.
In hun ogenschijnlijke onbeholpenheid spreken de personages van Eddie Symkens ons aan indien wij even stil willen staan en toezien hoe het gehele lijf in een gebogen spanning nieuwsgierigheid uitdrukt, verbazing, een vorm van bevragen en hoe de handen bijzonder welsprekend zijn en een sierlijke tegenpool betekenen tegenover het aanvankelijk ruw lijkende lichaam dat uiteindelijk een en al sensibiliteit en expressie blijkt te zijn.
Zijn figuren kijken vanuit hun introvert bestaan naar iets dat hen boeit en intrigeert. De herhaling van een emotie via naast elkaar staande beelden versterkt in ruime mate het gevoel van een gespannen belevenis.
                                      hugo brutin (a.i.c.a.)